grot opdracht

Als ik nu zie wat ik zie... kan ik dan als ik dood ben ook zien wat ik met deze ogen zag?

Grote angst komt in me op als ik daar aan denk. Aan de ene kant denk ik dat er leven is na de dood, maar aan de aan de andere kant ben ik bang dat er niets zou zijn. En toch als er dan toch iets is vraag ik me af hoe je dan zou waarnemen, neem je überhaupt wel waar? Ik ken mensen die hun overleden verwanten hebben weergezien terwijl zijzelf nog leefden. Dan is de vraag hoe herkennen de geesten of zielen die dood zijn de levende zielen? Kunnen zij de wereld zien? Hebben zij besef van tijd. Ik denk het niet, maar niets is zeker.

Deze opdracht is perfect om dieper op die vragen in te gaan, want zoals ik tegen het leven aan kijk is net als een grot. De geest is gevangen in het lichaam het lichaam is dus een beperkend omhulsel van de ziel en daarmee een grot, want als je dood gaat verlaat je geest je lichaam. Dat kun je vergelijken met het licht zien aan het eind van de grot. Toch zijn wij mensen bijna altijd bang van de dood, dit omdat het onbekend is en omdat we niet weten of je ervan terug kunt keren ja of nee.

Ik opgesloten in mijn lichaam, vraag me af of je als je dood bent alles wat je tijdens je leven hebt meegemaakt  niet meer weet. Je hebt dan inmiddels je hersens niet meer, want die heb je achtergelaten in het omhulsel. Maar veel zeggen en denken te weten dat zielen die niet meer leven net zo slim of zelfs slimmer zijn dan levenden. Dan vraag ik wat is doodgaan? Doodgaan lijkt simpelweg het afleggen van een lichaam en het verder leven of verplaatsen van de ziel. Je zou op het moment van doodgaan al je herinneringen moeten vergeten, omdat je je hersens en je lichaam aflegt heb je dus geen materiaal meer dat je herinnerd aan de dingen die zijn gebeurd. Hoe kan het dan dat mensen die dood zijn verschijnen voor anderen en exact dezelfde verschijning hebben als toen ze nog levend waren. Blijven herinneringen dan in de ziel hangen? En als er dan wedergeboorte zou plaatsvinden, waarom zou de ziel in kwestie dan niets meer kunnen herinneren van het voorgaande leven? Dan kom ik uit bij wat is realiteit? Is dit leven wel echt, of is dat wat na de dood komt juist echt en dit maar gewoon een soort van droom die voor je gevoel heel realistisch is? Ben je in je slaap niet gewoon actief in de realiteit? Het schijnt dat je in je slaap uit je lichaam kunt treden en mensen om je heen kunt helpen. Het klinkt allemaal vrij logisch, maar is dat niet vreemd, alles wat wij voor waar aannemen zou in dat geval niet realiteit zijn, maar illusie. Maar omdat we kunnen afgaan op onze waarnemingen toch geloven dat het waar is. Terwijl iedereen wel eens heeft gehoord dat er mensen zijn die nachten lang achter elkaar dromen dat ze bijna dood gaan en dan een nacht in hun droom ook echt dood gaan en dan ik het leven zoals wij het kennen ook echt zijn overleden. Hebben zij er dan voor gekozen? Of zijn ze in hun slaap zo druk bezig geweest om terug te komen in de geesten realiteit dat ze letterlijk al slapende een eind hebben gemaakt aan de droom wat wij het leven noemen. En hoe vreemd is het als je denkt dat je van alle jaren dat de aarde bestaat maar een fractie daarvan “leeft” en de rest van de tijd zou doorbrengen als geest. Ik denk daarom dat we toch reïncarneren.  Om terug te komen op de grot. Een echte grot bestaat niet, er bestaat alleen zoiets wat wij een grot hebben genoemd en waarom zou het dan een grot zijn als het toch niet de realiteit is? Toch? Als de definitie van een grot in de realiteit van het leven een donkere ruimte waarin je vast zit zou betekenen dan zou ik dat een betere naam vinden voor het lichaam waarin onze geest huist.

Je ogen zijn tenslotte maar verrekijkers waarmee je niet eens tegelijkertijd achter je en voor je kunt kijken.