Op deze foto is onze vormalige hond banjer te zien, net een week voordat ik deze foto maakte had hij een negatieve uitslag gekregen voor kanker. Hij zou over 2 weken een second opinion krijgen en ging op dat moment met ons naar het bos. Ik had toevallig mijn camera meegenomen en had er geen idee van dat dit de laatste foto zou zijn die ik ooit van banjer zou maken.
Deze foto is dus voor mij heel waardevol en toen ook met veel gemengde gevoelens gemaakt.
Het is dan ook wel duidelijk dat deze foto vanuit het aspect gevoelens uitdrukken of ook wel expressie is gemaakt.
Wat zie ik nu als ik met dezelfde blik kijk als dat ik keek toen ik de foto maakte?
Ik zie een heel sobere achtergrond met veel sobere kleuren. De foto is gemaakt in de hei, maar het lijkt een beetje op een verlaten moeras. En dat maakt dat je het nog sneller koppelt aan de dood. Er loopt een grijs grindpad door de foto heen die schuin in de hoek verdwijnt dit valt te koppelen aan de levensweg. Wat ook nogal versobert wordt door de grijze kleur.
De hond zelf staart in de verte en lijkt verzonken te zijn in een herrinnering van zijn jeugd. Een wat treurig gevoel schiet me tebinnen als ik naar zijn blik kijk, deze lijkt licht melangolisch, maar ook wat neerslachtig. Het lijkt alsof hij weet dat zijn eind nadert. Daarom heb ik deze foto gekozen, omdat hij zo enorm veel inhoud heeft voor mij.
Voor de persoon die van buitenaf zonder enige informatie deze foto bekijkt lijkt dit een doodgewone hond op een wat sobere/onduidelijke achtergrond. Ze zouden zich waarschijnlijk afvragen waarom de maker van de foto, ik in dit geval, niet wat meer kleur had gebruikt en het geheel wat vrolijker had gemaakt. Ze zouden in ieder geval nooit meteen op het gevoel verdriet uitkomen.
Ik wilde met deze foto een moment vastleggen, zodat ik de hond nooit zou vergeten en altijd nog een houvast heb van hoe het is geweest. Ik wilde zekerheid dat ik nooit zou vergeten hoe hij eruit zag. Ik denk dat iedereen dat wel eens heeft. Dat je lang geleden iemand heel goed kende, maar dat je dan op een gegeven moment niet meer goed voor de geest kunt halen hoe die persoon er nou echt precies uitzag. Tot op het moment dat je ze weer ziet, want dan herken je ze meteen.
Om het sitaat aan te halen:
Ele afzonderlijke foto is tegelijk het resultaat van samenwerking en van conflict tussen apparaat en fotograaf. Dus geldt een foto als ontcijferd wanneer je erin bent geslaagd wast te stellen hoe samenwerking en strijd zich erin verhouden.
Persoonlijk denk ik dat men pas van strijd of conflict spreekt als je niet weet om te gaan met een fototoestel. Verder denk ik dat je perfecte samenwerking en uiterste kennis moet bevatten van het apparaat om precies vast te kunnen leggen wat jij wilt vastleggen. En de werkelijkheid moet op dergelijken momenten niet al te veranderlijk zijn. maar bij dinamiek moet je op de verandering kunnen inspelen door je stantpunt van je beeld te veranderen. Ik denk dus dat het omgaan met de camera het meest belangrijk is bij het vastleggen van een geslaagd beeld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten